Prawa człowieka

Uczestniczyłem w debacie na posiedzeniu plenarnym, której tematem było stosowanie parytetów przy zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w UE. Faktem jest, że administracja Parlamentu Europejskiego, podejmuje działania w kierunku zatrudniania tych osób, ale finalnie osoby te odbywają jedynie staże, trwające zaledwie pięć miesięcy. Okres ten jest zdecydowanie za krótki. Należy zwrócić uwagę również na fakt, że rażąco niska jest liczba osób zatrudnionych w strukturach unijnych wobec rzeczywistej jej proporcji. Zasadnym byłoby, ażeby instytucje unijne otworzyły się na osoby niepełnosprawne, także w zakresie dostosowania budynków do ich indywidualnych potrzeb.
Aktualnym i zarazem bardzo ważkim problemem z jakim zmierza się obecnie Unia Europejska jest rosnąca skala migracji z Afryki Północnej do krajów unijnych, a w szczególności do Włoch i Grecji. Stanowi ona poważne wyzwanie strategiczne dla państw członkowskich. Niewątpliwie, brak prawidłowo funkcjonującego, centralnego rządu libijskiego, jak również wysoki wskaźnik ubóstwa w krajach afrykańskich, stanowią dogodną płaszczyznę do rozprzestrzeniania się nielegalnej imigracji oraz procederu piractwa. Zdając sobie sprawę z wagi problemu, skierowałem interpelację do Komisji Europejskiej w tym zakresie. Bowiem UE, podejmuje działania zmierzające do wsparcia Tunezji, Egiptu, Sudanu oraz Nigerii w kontrolowaniu ich granic lądowych, celem zapobiegnięcia przepływowi nielegalnych imigrantów do wybrzeży Morza Śródziemnego.
W swojej ostatniej interpelacji jak również w wystąpieniu na posiedzeniu plenarnym, podjąłem istotny problem o wymiarze globalnym, dotyczący trzęsienia ziemi w Nepalu. Szczególny nacisk położyłem na mobilizację działań w celu udzielenia pomocy humanitarnej na rzecz osób poszkodowanych w owym trzęsieniu. Zdaję sobie sprawę, jak ogromne znaczenie ma niesienie pomocy i wsparcia, wobec zaistniałej klęski żywiołowej.
Z uwagi na fakt, że w obszarze mojego zainteresowania pozostają kwestie ochrony praw człowieka, z taką misją udałem się do Bangladeszu, uczestnicząc w specjalnej delegacji Podkomisji Praw Człowieka Parlamentu Europejskiego.
Spotkałem się z bangladeskimi politykami, prawnikami, dziennikarzami, związkowcami, działaczami na rzecz ochrony praw człowieka. Uczestniczyłem w debatach na temat wolności słowa oraz praw pracowniczych. Szczególne znacznie miały dla mnie wizyty w tamtejszych zakładach pracy, jak również spotkania z ekonomistą prof. Muhammadem Yunusem – laureatem Pokojowej Nagrody Nobla, twórcą pojęcia mikrokredytu, Shahriar Alam – ministrem stanu w MSZ Bangladeszu, dr Mizanur Rahman – przewodniczącym narodowej komisji ds. praw człowieka, Anisul Haque – ministrem ds. prawa, sprawiedliwości i kwestii parlamentarnych, Shirin Sharmin Chaudhury – przewodniczącym Parlamentu, Sayed Ashraful Islam – sekretarzem generalnym Awami League, jednej z dwóch największych bangladeskich partii politycznych, a obecnie ugrupowania rządzącego.
Ponadto zwróciłem się w swojej interpelacji do Wysokiej Przedstawiciel, w sprawie dotyczącej zajęcia aktywów finansowych szpitala Panzi we wschodnim Kongu. Kongijskie organy podatkowe występują z żądaniem wobec tego szpitala, założonego w 1999 roku, by ten zapłacił blisko 500 000 EUR, tytułem rzekomo zaległych podatków. Wprowadzone w 2012 roku prawo stanowi, że wypłacane przez rząd wynagrodzenia i darowizny podlegają opodatkowaniu. Organy podatkowe zajęły aktywa finansowe szpitala w grudniu 2014 roku. Działania rządu, doprowadziły do skrajnej sytuacji w której, szpital nie może wypłacać pensji personelowi oraz istnieje obawa, że może to zakłócić jego bieżące funkcjonowanie.